powiększ czcionkę

pomniejsz czcionkę

Krótkowzroczność

Krótkowzroczność (Myopia) jest najczęściej spotykaną wadą refrakcyjną oka ludzkiego. W krajach europejskich dotyczy ona ok. 20 – 30% populacji. W krajach azjatyckich rozpowszechnienie tej wady dochodzi do 60%.

 

Badania nad przyczynami krótkowzroczności potwierdzają istotną rolę skłonności dziedzicznych. Tę hipotezę potwierdzają przeprowadzone na dużą skalę badania na bliźniakach. Jednak nie dają one jednoznacznych dowodów naukowych na istnienie mechanizmu transmisji odpowiedzialnych za tę wadę genów. Dziedziczenie wad refrakcji ma najprawdopodobniej charakter poligeniczny i wieloczynnikowy.

 

Starsze hipotezy wskazują też na czynniki środowiskowe, takie jak intensyfikacja czynności wymagających patrzenia z bliska, które są wykonywane przez dłuższy czas, w okresie dojrzewania płciowego i rozwoju gałki ocznej. Nie znaleziono jednak na ten temat przekonujących dowodów.

 


Wyróżnia się trzy stopnie krótkowzroczności:

    • małą - w zakresie do -3dpt.
    • średnią - od -3dpt. do -6dpt.                                                                                            
    • wysoką - powyżej -6dpt.

 

W sensie optycznym krótkowzroczność polega na tym, że oko skupiające promienie świetlne, ogniskuje je przed siatkówką. Jest to najczęściej spowodowane nadmiernym wydłużeniem gałki ocznej (krótkowzroczność osiowa) lub, rzadziej, nieprawidłową krzywizną powierzchni rogówki (krótkowzroczność refrakcyjna). Taka zmiana układu optycznego oka powoduje to, że obraz na siatkówce jest zamazany, a oglądany przez krótkowidza obiekt jest nieostry. Żeby dobrze zobaczyć przedmiot, krótkowidz przysuwa go bliżej oczu. Mrużenie powiek, marszczenie czoła i konieczność wytężania wzroku po to, by przeczytać coś na tablicy, oglądać telewizję lub zobaczyć znak drogowy jest zazwyczaj jednym z pierwszych objawów tej wady wzroku.

 

Krótkowzroczność ujawnia się stopniowo i zazwyczaj pojawia w wieku szkolnym, co najczęściej związane jest ze wzrostem i wydłużaniem się gałki ocznej w osi przednio-tylnej. Proces ten stabilizuje się ok. 20–25 roku życia. Wyjątek stanowi krótkowzroczność wysoka, która jest nie tylko wadą wzroku, ale też chorobą oczu, a zmiany zwyrodnieniowe naczyniówki, siatkówki i ciała szklistego mogą postępować przez całe życie.
 

Nie istnieją wiarygodne metody leczenia farmakologicznego lub za pomocą specjalnych ćwiczeń, które mogłyby cofnąć lub zatrzymać rozwój krótkowzroczności. W celu poprawy ostrości widzenia krótkowidza najczęściej stosuje się okulary korekcyjne lub soczewki kontaktowe. Są to soczewki sferyczne rozpraszające, a ich moc optyczną podaje się w dioptriach dodając znak minus. Od niedawna stosowane są również metody inwazyjne tj. laserowa korekcja wady wzroku (zabieg wykonywany jest na rogówce oka) oraz tzw. chirurgia refrakcyjna polegającą na wszczepieniu sztucznej soczewki do wnętrza gałki ocznej.

 

Dr Michał Treliński

 

< powrót

Niniejsza strona internetowa wykorzystuje pliki cookie. Kontynuując jej przeglądanie wyrażasz zgodę na ich zapisywanie w pamięci urządzenia. Poprzez zmianę ustawień w przeglądarce internetowej możesz wyrazić zgodę na zapisywanie plików cookie lub je zablokować. Więcej informacji na temat stosowania cookies znajdziesz w polityce cookie. (Kliknięcie linku nie powoduje zmian w ustawieniach cookies). Więcej informacji można znaleźć w Polityce w sprawie Cookies.

Akceptuję - nie pokazuj więcej tego powiadomienia.